Verslag Trekkerspost by Wim Morskieft

Een verhaaltje over hoe een touwtrekjaar er compleet anders uit gaat zien dan dat je van te voren bedacht hebt…

Als TTV Oele proberen we 1 keer per jaar een buitenlands toernooi te trekken, en het liefst een beetje een aansprekend toernooi. Voor dit jaar hadden we het toernooi van Mosnang op het programma staan, begin juni. Echter, coach Christiaan van het B-team ging trouwen met Marjon van onze dames en wilde of moest een vrijgezellenweekend ondergaan, waarbij ook meerdere touwtrekkers aanwezig moesten zijn. En 2 weekenden achter elkaar was voor de WAG’s  (Wives  And Girlfriends) van onze touwtrekkers teveel van het goede. Voor de ouderen onder ons, een vrijgezellendag is niet meer voldoende, het moet tegenwoordig een weekend zijn….

Dit betekende dus geen toernooi Mosnang. Jonge vader Ronald wilde echter perse naar het buitenland. (“Ik mag van mijn vrouw 1 keer per jaar weg met touwtrekken, dan moeten we dat ook doen. Als het er af is komt het er niet weer bij…”). 2e optie: de EK in Belfast, Noord Ierland. Een flink stuk duurder dan Mosnang, maar we hadden er 6 die wilden, dus 2 man bijregelen moet kunnen. Eén telefoontje met Herman Brinks van OKIA later was het geregeld, we zouden best wel een leuk ploegje op kunnen stellen in de 560 open. Een paar gezamenlijke trainingen later kwam het idee om eens mee te doen met de selectiewedstrijden, het gevoel was goed en dan konden we eens kijken hoe we er voor stonden. Blijkbaar zagen de andere verenigingen een combinatie van Oele en OKIA als nationaal team wel zitten, want we waren de enigen die zich opgegeven hadden…

Inmiddels zeker van het Oranje werd er besloten om de zondag als trainingsdag erbij te pakken en werd er goed en zwaar getraind, maar wisten we nog niet waar we stonden als team. Op een enkeling na waren het allemaal debutanten in het Oranje. Omdat OKIA op de voorlaatste dag al kampioen was geworden in Oost in de 640A, hadden we de mogelijkheid om op de laatste dag met het selectieteam mee te doen in de 640A in Oost. Hier was een knap staaltje schuiven met mensen voor nodig om alle teams onder de kilo’s te krijgen, maar het is gelukt. Allemaal dank hiervoor! Waar we eerst bang waren dat het veld van Vorden niet zo geschikt was voor onze “training”, bleek het later eigenlijk perfect uit te pakken. Door de gaten die er bij Vorden inkomen konden we mooi de eerste anderhalve minuut verdedigen, waarna de topploegen ons met hun 80 kilo meer er wel uithaalden, maar waar we toch nog 7 puntjes over de streep konden halen. Op naar Belfast!

Door de geweldige discipline van de spelers (en dankzij de hongervlucht van EasyJet) was het wegen geen probleem en konden we aan de slag in de Open. Oele 560 werd 3e in de poule, achter Gaztedi en Sins, en OKIA 640 kwam wel uit de poule maar werd, zoals de laatste jaren gebruikelijk, daarna uitgeschakeld door de Bisons.

Op zaterdag, zoals topspelers betaamt, met de taxi naar het wedstrijdveld en na de warming-up even intrekken tegen de Belgen. Daarna kon het beginnen! Vooraf hadden we ingezet op een plek in de middenmoot, en 2 van onze directe concurrenten hadden we om mee te beginnen. Zowel Zweden als Duitsland konden we er eigenlijk vrij eenvoudig af krijgen. Dan de Zwitsers. Vooraf ingecalculeerd als verliespunten, goed tegenstand geboden, maar wel verloren. 6 uit 3. Schotland was zoals verwacht geen probleem, maar daarna de Engelsen en de Basken. Er was inmiddels wat kantverschil ontstaan, en beide landen hadden al een paar gelijke spelen achter hun naam. Zou het kunnen? Tegen Engeland beginnen aan de slechte kant, en we konden het hun knap lastig maken. Onenigheid en gemopper bij de Engelsen, een goed teken! De 2e beurt konden we ze er uit krijgen, gelijkspel.

Dan de Basken. Beginnen aan de goede kant, en stukje bij beetje komen ze onze kant op. Maar, het zijn Basken. Ze geven een perfect voorbeeld van een sleepwagen bij de trekkertrek, hoe verder je op weg bent hoe dieper ze de grond in gaan. Na 3 minuten hebben we ze 3 meter op weg en staat het 2-2 in waarschuwingen als de rusteloze hulpwedstrijdleider aan onze kant zoveel bewegingen maakt dat we de 3e krijgen… Ook de 2e beurt gaat verloren.

Als we nog bij de eerste 4 willen komen, mogen we niks meer verspelen, en hopen dat een ander hier of daar nog wat laat liggen. Martin, licht geblesseerd inmiddels, gaat er uit en Henk komt er in. Belgie, al even aangevoeld bij het intrekken, gaat er 2 keer binnen de minuut af. Ook Ierland vormt geen probleem. Dat vormen de Noord Ieren wel. Bancran, ook al goed in de Open en voor eigen publiek, heeft slechts 2 keer gelijk gespeeld. We kunnen het nog 2 en een halve minuut volhouden, maar dan is het gebeurd en pakken ze het aan. 16 punten, goed voor een 5e plaats.

Noord Ierland wordt de terechte kampioen, met zilver voor Zwitserland en brons voor Baskenland. Het Nederlands team bestond uit André Wansink, Jawin Oosterveld en Berry Bronsvoort van OKIA en Geertjan Breukers, Martin Hengelman, Ronald Hengelman, Mathijs Harink en Jeroen ter Bekke van Oele. Als reserves stonden Henk Meilink, Bert Kolkman en Paul Aaftink paraat. Het “technisch hart” bestond uit Herman Brinks en Wim Marsman van OKIA en ondergetekende.

Ik denk dat we zeer tevreden mogen zijn met onze 5e plaats, 3 punten minder dan de nummer 4 Engeland en 4 punten meer dan de nummer 6 Zweden. Te groot voor servet, te klein voor tafellaken. Ik hoop dat ons optreden als nationaal team een positieve uitwerking heeft op onze verenigingen, we kunnen het allebei nog wel gebruiken…

Tot slot nog even een woord aan iedereen die heeft meegeholpen om dit mede mogelijk te maken, de dames en heren van de (paramedische) begeleiding en de overige leden van Oele en OKIA die menig training in de overuren zijn gekomen: Hartelijk dank allemaal!

Wim Morskieft.

 

Klik op onderstaande link voor alle uitslagen:

http://www.tugofwar-twif.org/media/get.asp?id=198&table=documents&veldnaam=select_file


 
 


 
 
 

 
 
 
Website sponsor: